Үтте һуғыш, ҡалды һағыш
Ололар күңелендә.
Ҡабат болалар булмаһын,
Тип теләй улар көн дә.

Килеп етте һыуыҡ ҡыш —
Шундай матур инде тыш!
Елбәҙәкләп ҡар яуа,
Һулап туймаҫлыҡ һауа.

Буран яман ҡотора,
Әсе еле һыҙғыра.
Танау, ҡолағыңды һаҡла —
Һә тигәнсе туңдыра.

Белгәнемде оноттом —
Бына хәтер тигәнең!
“Икеле” алдым дәрестә —
Әсәй-атай тиргәне.
— Етте! — тине әсәйем,
— Етте! — тине атайым. —
Һөнәрбашты бөгөндән
Берәйһенә һатайым.

Баймаҡ районының Әбделкәрим ауылында йәшәүсе хеҙмәт ветераны Мөхәррәм Булатов — минең ҡартатайым. Уға күптән түгел 75 йәш тулды. Ҡәҙерлемдең бала сағы ауыр һуғыш йылдарына тура килә. Ул өс йәшенән өләсәһендә, аҙаҡ балалар йортонда тәрбиәләнә. Тырышып уҡый.
Мәктәптән һуң олатайым армияла хеҙмәт итә. Ауылға ҡайтҡас, физкультура, хеҙмәт дәрестәренән уҡыта башлай. Балалар уны бик ярата, дәрестәрен көтөп ала.
Аҙаҡ олатайым, юғары уҡыу йортон тамамлап, тарихтан белем биреүгә күсә.