— Ҡалабыҙҙа харап шәп кеше бар, Өлгөрбай ағай. Инде алтмышын уҙып, күптән пенсия ашаһа ла, тик ятыуҙы күҙ алдына ла килтермәй ул, — тинеләр миңә Ольга Иванова хаҡында Стәрлетамаҡта.
— Үҙе инвалид булһа ла, бөтә һаны теүәл кешеләрҙән күпкә өлгөр.
— Үҙе бигерәк баҫалҡы. Берәү булһа, шунса-шунса кешегә ярҙам иттем тип, күкрәк һуғып, ҡуҡырайып йөрөр ине. Ә ул — ләм-мим. Был турала берәйһенә ауыҙ асып һүҙ әйтһәсе. Ысын, саф күңелдән ҡылынған изгелек нәҡ шулай булырға тейеш, күрәһең.

Йөрөгән аяҡҡа йүрмә эләгә, тигәндәре бик дөрөҫ икән. Салауат ҡалаһында оҫтаның да оҫтаһы барлығы хаҡында һөйләп, иҫемде китерҙеләр.
– Өлгөрбай ағай, бындай шәп егетте башҡалар ҙа белергә тейеш, — тинеләр.
Диван буйы булып һуҙылып ятҡан Константин Полянскийҙың башына ҡапыл елле уй килә. Алтын әйберҙәрҙе төҙәтергә тотонһа, нисегерәк булыр икән?! Әтеү аҡсаһыҙлыҡтан тамам алйыны бит. Юҡ, ул башҡалар кеүек сыйырсыҡ ояһындай бүлмәлә интекмәйәсәк. Уныһы өсөн әллә ниндәй ҡағыҙ-мағыҙ юллап бер булырһың, ҡуртым тигән нәмәһенә лә аҡсаны аҙ ҡайырмаясаҡтар. Ә ул бөтөнләй бүтәнсә эшләйәсәк. Элекке оҫталар хаҡында китаптарҙан аҙмы-күпме уҡып белә бит инде. Бер ҙә бәләкәс кенә бүлмә эсендә һөрһөп, йыбанышып, кемдеңдер ярҙам һорап килгәнен көтөп ултырмағандар. Үҙҙәре йөрөгәндәр. Ҡаланан – ҡалаға, ауылдан ауылға тәпәйләп, самауыр төҙәтергә бармы, итек яматырға бармы, тип һөрәнләгәндәр.

Быйылғы йәй, ниһайәт, Асылыкүлде барып күрергә булдым. Исмаһам, данлыҡлы күлебеҙҙә рәхәтләнеп һыу инермен, кинәнеп балыҡ ҡармаҡлармын, ҡаҡшаған нервыларым тынысланыр тигәйнем.
Таң менән юлға сыҡтым. Көн шундай матур! Кәйеф шәп. Йырға әллә ни маһирлығым булмаһа ла:
Асылыҡай буйы — аҫыл таш,
Юрмый буйҡайҙары — йәшел таш, — тип көйләп ебәргәнемде лә һиҙмәй ҡалдым.

– Өлгөрбай ағай, үҙегеҙ килеп сығып ҡалай йәтеш иттегеҙ әле!
Мәсетле районына килеп төшөү менән мине барса халыҡ уратып алды ла кем уҙарҙан үпкәләре тураһында һөйләй башланы.
– Беҙҙең яҡтарҙы оноттоғоҙ, хәлдәребеҙҙе белмәйһегеҙ, гәзиткә маҡтап яҙырҙай шәп кешеләребеҙ бар.
– “Ҡарағай” шифаханаһының директоры Розалия Солтанова үҙе генә ни тора!
– Шулай шул! Ҡыйыулығына шаҡ ҡатабыҙ. Әзмәүерҙәй ирҙәрең йөрьәт итмәҫ эштәргә тотоноуына иҫ-аҡылыбыҙ китә.
– Йомартлығын әйт әле!
– Ә үҙе шундай баҫалҡы, бер ҙә кәперәйеп, мин шуны эшләнем, быны эшләнем, тип һис һөйләнеп йөрөмәҫ.
Ваҡыт яғы бик тығыҙ булһа ла, киттем шифаханаға. Барайым, күрәйем.